İlk kez başlık bulmak beni bu denli yıprattı.
Evvel zaman içinde 2 arkadaşım bizde kalmıştı. Annem de yemek yapmış akşam onu yiyorduk. Arkadaşlarımdan biri “Filiz teyze biraz daha patates var mı?” dedi. Annem de “Tabii ki var.” dedi. Ama kesinlikle patates vermeye yeltenmeden öyle sırıtık bir ifadeyle yemeğini yemeye devam etti. Biz geri kalanlar olarak önce mana veremedik sonra Ahahahhaa diye güldük. Anneme “Anne şuursuz musun kıza patates versene” dedim de kadın o an uyandı “Aaa evet vereyim” diye.
Ben de annemin kızıyım ve onla alay ettim ya tabii ki aynı şeyi benim de yapmam gerekiyodu. Dün serviste bi kız oturdu yanıma “Pardon Beşiktaş’taki Ziraat Bankası’nı biliyo musunuz?” dedi. Ben de “Hı hı biliyorum.” dedim. Annemdekinin hık demiş burnundan düşmüşü bir sırıtık ifadeyle de telefonuma dönüp mesaj yazmaya devam ettim. Kız da mal oldu normal olarak, kafasında konuşmayı o noktada bitirmiş olduğu için ben cevap vermeyince ne diyeceğini bilemedi ve “Mmmmmm….Nerde?” dedi. Ben de saflığıma anca o an uyandım da anlattım kıza. Nasıl da tatlı kız. İnerken iyi günler filan dedi. Bi de sizli bizli konuşması zaten takdire şayan bi durum.
Bak şimdi çok alakasız da yeri geldi söyleyeyim. Tanımadığım insan bana senli benli konuşmasın arkadaşım, rahatsız oluyorum. (Ancak çok yaşlıysa senli benli konuşsun, onların da siz demesi rahatsız edici.) Hayır tanışıyo muyuz? Neden samimiyet? Samimiyet değil bazen ezici bi ifade de takınıyo bu insanlar, dövesim geliyo. Ya bi tanışalım, konuşalım, eğer mutlu olursak o zaman sen diyelim.
Herrr neyse, aslında bu yazının konusu “annem saf bir kadın ve ben dibine kadar onun kızıyım”dı. Sonra şu senli benli konuşma olayını açmayaydım iyiydi ama yaptık bi haytalık, affola.
